صائب چه کنی پای طلب آبله فرسود؟

این قطره خون از سر تیغ که چکیده ست؟

عمری است خبر از دل و دلدار ندارم

با شیشه پریزاد من از دست پریده ست

هر کس به مقامی که رسیده ست، رسیده ست