چون صدف، جمعی که گوهر می فشاندند از دهن

سبزه خوابیده طرف گلستان تواند

آتشین رویان که می بردند ازدلها قرار

چون سپند امروز یکسر پایکوبان تواند

حلقه در گوش لب لعل سخندان تواند

صائب افکار تو دل را زنده می سازد به عشق

زین سبب صاحبدلان جویای دیوان تواند