دارم امیدها به دل داغدار خویش

از وقت تنگ، چون گل رعنا درین چمن

یک کاسه کرده ایم خزان و بهار خویش

انجم به آفتاب شب تیره را رساند

سنگ تمام در کف اطفال هم نماند

آخر جنون ناقص ما کرد کار خویش !

دایم میانه دو بلا سیر می کند