آخر جنون ناقص ما کرد کار خویش !

انجم به آفتاب شب تیره را رساند

دارم امیدها به دل داغدار خویش

سنگ تمام در کف اطفال هم نماند

دایم میانه دو بلا سیر می کند

هر کس شناخته است یمین و یسار خویش

صائب چه فارغ است ز بی برگی خزان