چون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش

خاک مراد خلق شود آستانه اش

هر کس که بگذرد ز سر آرزوی خویش

از نوبهار عمر وفایی نیافتم

از مهلت زمانه دون در کشاکشم

ترسم مرا سپهر برآرد به خوی خویش

صائب نشان به عالم خویشم نمی دهند