بر جهان بخشودم و بر خود نبخشودم چو شمع

دیدنم نادیدنی، مدنگاهم آه بود

در شبستان جهان تا چشم بگشودم چو شمع

سوختم تا گرم شد هنگامه دلها ز من

سوختم صد بار و از بی اعتباریها نگشت

قطره آبی به چشم روزن از دودم چو شمع

پاس صحبت داشتن آسایش از من برده بود