سوختم صد بار و از بی اعتباریها نگشت

در شبستان جهان تا چشم بگشودم چو شمع

سوختم تا گرم شد هنگامه دلها ز من

بر جهان بخشودم و بر خود نبخشودم چو شمع

قطره آبی به چشم روزن از دودم چو شمع

پاس صحبت داشتن آسایش از من برده بود

زیر دامان خموشی رفتم، آسودم چو شمع