من که چندین بار تنها بر صف محشر زدم

چون کف دریا پریشان سیر شد دستار من

بس که چون دریا، کف از شور جنون بر سر زدم

می خورم بر یکدگر از جنبش مژگان او

هر چه می آرد رعونت، دشمن جان من است

تیغ خون آلود شد گر شاخ گل بر سر زدم

تلخی گفتار بر من زندگی را تلخ داشت