از دل روشن چه زین فیروزه گلشن می کشم

دانه در زیرزمین ایمن ز تیغ برق نیست

در خطرگاهی که من چون خوشه گردن می کشم

هر که را آیینه بی زنگ است، می داند که من

در تلافی سینه پیش برق می سازم سپر

دانه ای چون مور اگر گاهی ز خرمن می کشم

جذبه دیوانه ای صائب به من داده است عشق