در خطرگاهی که من چون خوشه گردن می کشم

کوه آهن پیش ازین بر من سبک چون سایه بود

این زمان از سایه خود کوه آهن می کشم

دانه در زیرزمین ایمن ز تیغ برق نیست

هر که را آیینه بی زنگ است، می داند که من

از دل روشن چه زین فیروزه گلشن می کشم

در تلافی سینه پیش برق می سازم سپر