این زمان از سایه خود کوه آهن می کشم

با تجرد چون مسیح آزار سوزن می کشم

می کشد سر از گریبان ز آنچه دامن می کشم

کوه آهن پیش ازین بر من سبک چون سایه بود

دانه در زیرزمین ایمن ز تیغ برق نیست

در خطرگاهی که من چون خوشه گردن می کشم

هر که را آیینه بی زنگ است، می داند که من