هر که را آیینه بی زنگ است، می داند که من

این زمان از سایه خود کوه آهن می کشم

دانه در زیرزمین ایمن ز تیغ برق نیست

در خطرگاهی که من چون خوشه گردن می کشم

از دل روشن چه زین فیروزه گلشن می کشم

در تلافی سینه پیش برق می سازم سپر

دانه ای چون مور اگر گاهی ز خرمن می کشم