دانه در زیرزمین ایمن ز تیغ برق نیست

می کشد سر از گریبان ز آنچه دامن می کشم

کوه آهن پیش ازین بر من سبک چون سایه بود

این زمان از سایه خود کوه آهن می کشم

در خطرگاهی که من چون خوشه گردن می کشم

هر که را آیینه بی زنگ است، می داند که من

از دل روشن چه زین فیروزه گلشن می کشم