ای زلف یار، اینهمه گردنکشی چرا؟

چون صبح ما دوبار درین نشاه زاده ایم

چون غنچه در ریاض جهان، برگ عیش ما

اوراق هستیی است که بر باد داده ایم

آخر تو هم فتاده و ما هم فتاده ایم

صائب زبان شکوه نداریم همچو خار

چون غنچه دست بر دل پر خون نهاده ایم