ما در میان خلق همان بر کرانه ایم

چون زلف، هر که را که فتد کار در گره

با دست خشک، عقده گشا همچو شانه ایم

آنجاست ادمی که دلش سیر می کند

ما را زبان شکوه ز بیداد یار نیست

هر چند آتشیم، ولی بی زبانه ایم

گر تو گل همیشه بهاری زمانه را