دوستان در خروش و گریه، چو میغ

ضربتی زد به سینه اش، کاری

قفس آسا، به تن فتادش چاک

مرغ او کرد رو به عالم پاک

که: «برفت از جهان عتیبه، دریغ!»

گوش ریا چو آن خروش شنید،

موکنان بر سر عتیبه دوید