دید نقش زمین، نگارش را

که: «برفت از جهان عتیبه، دریغ!»

گوش ریا چو آن خروش شنید،

موکنان بر سر عتیبه دوید

غرق خون، نازنین شکارش را

گشته از چشمه سار سینه تنگ،

خلعت سروش ارغوانی رنگ