چهره گلگونه، جامه گلگون کرد

گشته از چشمه سار سینه تنگ،

خلعت سروش ارغوانی رنگ

دست سیمین، خضاب از آن خون کرد

چهر بر خون و خاک می مالید

وز دل دردناک می نالید

کای عتیبه! تو را چه حال افتاد