کای عتیبه! تو را چه حال افتاد

چهره گلگونه، جامه گلگون کرد

چهر بر خون و خاک می مالید

وز دل دردناک می نالید

کآفتاب تو را زوال افتاد؟

سیرم از عمر، بی لقای تو، من

کاشکی بودمی بجای تو، من!