سیرم از عمر، بی لقای تو، من

وز دل دردناک می نالید

کای عتیبه! تو را چه حال افتاد

کآفتاب تو را زوال افتاد؟

کاشکی بودمی بجای تو، من!

عقل بر عشق من زند خنده

که بمیری تو زار و من زنده