کآفتاب تو را زوال افتاد؟

چهر بر خون و خاک می مالید

وز دل دردناک می نالید

کای عتیبه! تو را چه حال افتاد

سیرم از عمر، بی لقای تو، من

کاشکی بودمی بجای تو، من!

عقل بر عشق من زند خنده