چهر بر خون و خاک می مالید

خلعت سروش ارغوانی رنگ

دست سیمین، خضاب از آن خون کرد

چهره گلگونه، جامه گلگون کرد

وز دل دردناک می نالید

کای عتیبه! تو را چه حال افتاد

کآفتاب تو را زوال افتاد؟