عشق او آتش به مجنون در نزد

عاشقان افتاده آن سایه اند

مانده در سودا از آن سرمایه اند

تا ز لیلی سر حسنش سر نزد

تا لب شیرین نکردی چون شکر

آن دو عاشق را نشد خونین، جگر

تا نشد عذرا ز تو سیمین عذار