روز هفته، هفته شد مه، ماه سال

شد به هم آمیخته شیر و شکر

روز دیگر بر همین دستور بود

چشم زخم دهر از ایشان دور بود

ماه و سالی خالی از رنج و ملال

همتش آن بود کن عیش و طرب

نی به روز افتد ز یکدیگر، نه شب