نی به روز افتد ز یکدیگر، نه شب

روز هفته، هفته شد مه، ماه سال

ماه و سالی خالی از رنج و ملال

همتش آن بود کن عیش و طرب

لیک دور چرخ می گفت از کمین:

نیست داب من که بگذارم چنین !

ای بسا صحبت که روز انگیختم،