نیست داب من که بگذارم چنین !

همتش آن بود کن عیش و طرب

نی به روز افتد ز یکدیگر، نه شب

لیک دور چرخ می گفت از کمین:

ای بسا صحبت که روز انگیختم،

چون شب آمد سلک آن بگسیختم!

وای بسا دولت که دادم وقت شام،