لیک دور چرخ می گفت از کمین:

ماه و سالی خالی از رنج و ملال

همتش آن بود کن عیش و طرب

نی به روز افتد ز یکدیگر، نه شب

نیست داب من که بگذارم چنین !

ای بسا صحبت که روز انگیختم،

چون شب آمد سلک آن بگسیختم!