دگر باره به تزویر، آن بهانه

بر او حکم شریعت اینچنین بود

که دزدی هر که گشتی پای گیرش

گرفتی صاحب کالا اسیرش

چو کرد آماده، بردش سوی خانه

به رویش چشم روشن، شاد بنشست

پس از یک چند اجل چشمش فروبست