پدر ز آن قصه مشکل بر آشفت

چو دایه دیدش اندر عشق، محکم

فروبست از نصیحت گویی اش دم

نهانی رفت و حالش با پدر گفت

ولی چون بود عاجز دست تدبیر

حوالت کرد کارش را به تقدیر