چو خور بر چشم مردم پرتو انداخت

قضا را بود ابری تیره آن روز

گرفته آفتاب عالم افروز

چو یوسف برج هودج را بپرداخت

گمان ناظران را، کآفتاب است!

که طالع گشته از نیلی سحاب است

ز حیرت کف زنان اهل نظاره