زلیخا را چو شد زین غم جگر ریش

مگر زانو که بر وی رو نهادی

ز سرمه ز آن سیه چشمی نمی جست،

که اشک از نرگس او سرمه می شست

زبان سرزنش بگشاد بر خویش

که: ای کارت به رسوایی کشیده!

ز سودای غلام زرخریده!