چو یوسف این سخن بشنید بگریست

وگر تن، جان به لب آورده توست

ز حال دل چه گویم خود که چون است

ز چشم خون فشان یک قطره خون است»

زلیخا آه زد کاین گریه از چیست؟

مرا چشمی تو، چون خندان نشینم

که چشم خویش را در گریه بینم؟