که چشم خویش را در گریه بینم؟

چو یوسف این سخن بشنید بگریست

زلیخا آه زد کاین گریه از چیست؟

مرا چشمی تو، چون خندان نشینم

چو یوسف دید از او اندوه بسیار

شد از لب همچو چشم خود گهربار

بگفت: «از گریه ز آنم دل شکسته