شد از لب همچو چشم خود گهربار

مرا چشمی تو، چون خندان نشینم

که چشم خویش را در گریه بینم؟

چو یوسف دید از او اندوه بسیار

بگفت: «از گریه ز آنم دل شکسته

که نبود عشق کس بر من خجسته

چو زد عمه به راه مهر من گام