چو زد عمه به راه مهر من گام

شد از لب همچو چشم خود گهربار

بگفت: «از گریه ز آنم دل شکسته

که نبود عشق کس بر من خجسته

به دزدی در جهان ام ساخت بدنام

ز اخوانم پدر چون دوستر داشت

نهال کین من در جانشان کاشت