ز درد دل فغان می کرد و می رفت

ز دل ناله، ز جان فریاد برداشت

کس از غوغا، به حال او نیفتاد

به حالی شد که او را کس مبیناد!

ز آه آتش فشان می کرد و می رفت

به محنت خانه خود چون پی آورد

دو صد شعله به یک مشت نی آورد