خانه به جمال خود بیاراست،

می رفت رهی به آن درازی

با محمل او به عشقبازی

لیلی چو به عزم خانه برخاست

چشمش سوی آن رمیده افتاد

خون جگرش ز دیده افتاد

بگریست که: «ای فراق دیده!