خون جگرش ز دیده افتاد

لیلی چو به عزم خانه برخاست

خانه به جمال خود بیاراست،

چشمش سوی آن رمیده افتاد

بگریست که: «ای فراق دیده!

درد و غم اشتیاق چونی

در کشمکش فراق چونی؟