چشمش سوی آن رمیده افتاد

با محمل او به عشقبازی

لیلی چو به عزم خانه برخاست

خانه به جمال خود بیاراست،

خون جگرش ز دیده افتاد

بگریست که: «ای فراق دیده!

درد و غم اشتیاق چونی