آرند که صوفی ای صفا کیش

چشم همه، بر ذخیره اش بود

شد روضه جان، حظیره او

رضوان ابد، ذخیره او

برداشت به خواب پرده از پیش

مجنون بر وی شد آشکارا

با او نه به صواب مدارا