چون سایه ات افتاده بر روی زمین بادا

بر کشور جان شاهی ز اندوه دل آگاهی

شادش چو نمی خواهی غمگین تر ازین بادا

هر سرو که افرازد قد پیش تو و نازد

با مدعی از یاری گاهی نظری داری

لطف تو به او باری چون هست همین بادا

جز کلبه من جائی از رخش فرو نایی