با مدعی از یاری گاهی نظری داری

شادش چو نمی خواهی غمگین تر ازین بادا

هر سرو که افرازد قد پیش تو و نازد

چون سایه ات افتاده بر روی زمین بادا

لطف تو به او باری چون هست همین بادا

جز کلبه من جائی از رخش فرو نایی

یا خانه من جایت یا خانه زین بادا