شب از جفای تو می نالم و چو می نگرم

مراد جام زجاجی و باده عنبی است

نرنجم ار سخن تلخ گویدم که ز پی

شکرفشان لبش از خنده های زیر لبی است

همان دعای تو با ناله های نیمه شبی است

به یک کرشمه چشم فسونگر تو شود

یکی هلاک یکی زنده این چه بوالعجبی است