ننگ یار است که یاد آرد از اغیار مدام

شرمی از جلوه آن سرو قبا پوشش باد

دوش می گفت که خونت شب دیگر ریزم

امشب امید که یاد از سخن دوشش باد

نام این فرقه بدنام فراموشش باد

دل که خو کرده به اندوه فراغت همه عمر

با خیالت همه شب دست در آغوشش باد