همیشه تا بود، این خوی، خوی گیهان بود

طمع به نان کسانم نبد که شمس و قمر

به خوان همت من بر، دو قرصه نان بود

به خوی دیرین گیهان شکست پیمانم

ز کین کیوان باشد شدن به سوی نشیب

مرا که اختر والا فراز کیوان بود

زمانه کرد چو چوگان، خمیده پشت و نژند