ای دستگیر فقیران! وای رهنمای اسیران!

مر خسرو علوی را گویی مگر پسرم من

مدح ستوده گیتی صد ره بگفتم، ازیرا

از قاصد ملک العرش صد ره ستوده ترم من

راهی، که با دل ویران ز آن سوی رهگذرم من

بال و پریم دگر ده، جاییم خرم و تر ده

زیرا در این قفس تنگ، مرغی شکسته پرم من