تفته چون دوزخ سریرم هر شب از گرمای تب

ارغوانی حله پوشد خاک مشک اندای او

از نهیب آه من بیدار ماند تا سحر

آسمان با صد هزاران چشم شب پیمای او

من چون مرد دوزخی نالنده از گرمای او

محشر کبراست گویی پیکرم، کش تاب تب

دوزخ است و فکر روشن جنت الماوای او