بلعجب هنگامه بین در محشر کبرای او

محشر کبراست گویی پیکرم، کش تاب تب

دوزخ است و فکر روشن جنت الماوای او

جنت و دوزخ به یک جا گرد شد بی نفخ صور

از دم من شد گریزان دوزخ رشک و حسد

زانکه در نگرفت با من شعله گیرای او

خون شدم دل، واندر آن هر قطره از پهناوری