از دم من شد گریزان دوزخ رشک و حسد

دوزخ است و فکر روشن جنت الماوای او

جنت و دوزخ به یک جا گرد شد بی نفخ صور

بلعجب هنگامه بین در محشر کبرای او

زانکه در نگرفت با من شعله گیرای او

خون شدم دل، واندر آن هر قطره از پهناوری

قلزمی صد مرد بالا کمترین ژرفای او