قلزمی صد مرد بالا کمترین ژرفای او

از دم من شد گریزان دوزخ رشک و حسد

زانکه در نگرفت با من شعله گیرای او

خون شدم دل، واندر آن هر قطره از پهناوری

دل چو خونین لجه و چون کشتی بی بادبان

روح من سرگشته در غرقاب محنت زای او

کیمیای فکرت من ساخت زر از خاک راه